شمارهٔ ۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساس شاعر دربارهٔ خلقت انسان و نقش عشق در زندگی می‌پردازد. شاعر از روزی که او را از آب و گل ساخته‌اند یاد می‌کند و اشاره دارد که در دلش عشق و محبت را کاشته‌اند. او همچنین از سردرگمی‌اش در برابر مسائل زندگی و وضعیت خود به عنوان انسان سخن می‌گوید، به گونه‌ای که خورشید و چرخش‌های زندگی او را تحت تأثیر قرار داده‌اند و او را به حال خود رها کرده‌اند. در کل، شعر به جستجوی معنای وجود و عشق می‌پردازد.
زان روز که آب و گل سرشتند مرادر دل همه تخم مهر کشتند مرا
هوش مصنوعی: از روزی که مرا با آب و گل آفریدند، در دل من همه جوانههای عشق را کاشتند.
سرگشته از مهم که خورشید و خانیکروز بحال خود نهشتند مرا
هوش مصنوعی: دربارهی حالتی صحبت می‌کند که در آن، از مهمانی و شلوغی روزگار، فردی گیج و سردرگم شده است و در این میان، خورشید و زندگی او را به حال خود رها کرده‌اند. به نوعی احساس تنهایی و احساس کمتوجهی به خود را منتقل می‌کند، جایی که به نظر میرسد همه چیز در اطراف او در حال گذر است و او تنهاست.