شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از حسرت و غم خود سخن میگوید. او به خورشید رو خود اشاره میکند و از آن میخواهد که بازگردد و دل مردهاش را روشن کند. این ابیات نشاندهنده یاس و longing در دل شاعر است.
ای کرده چو ذره حسرت اندوز مراچون سایه ز غم کرده سیه روز مرا
هوش مصنوعی: ای آنکه مثل ذره، حسرت را در دل من زنده کردهای، مانند سایهای که بر غم من افکندهای، روزهای من را تیره و ناامید کردهای.
خورشید رخا، مهل چنین مرده دلمباز آی و چراغ دل برافروز مرا
هوش مصنوعی: ای خورشید زیبای من، به من اجازه بده که این دل مردهام دوباره زنده شود. لطفا برگرد و روشنی دل من را افزایش بده.