شمارهٔ ۱۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غم و درد ناشی از فقدان محبوبش سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که غم محبوبش، زندگی‌اش را تباه کرده و به او درد و رنج زیادی وارد آورده است. شاعر به شدت از دوری محبوبش رنج می‌برد و عواطفش به قدری عمیق است که این غم به حالت فیزیکی او نیز تأثیر گذاشته و باعث شده دستانش زخمی و خون‌آلود شود.
ای گل که غم تو خار ره گشت مرابی سرو قدت عمر تبه گشت مرا
هوش مصنوعی: ای گل، غمِ تو باعث شده که در مسیر زندگیام به درد و رنج دچار شوم. بدون وجود تو، عمرم به هدر رفته است.
از بسکه بدل چو لاله ناخن زده امخون در بنه ناخنان سیه گشت مرا
هوش مصنوعی: به خاطر زخمهایی که به خاطر عشق و جدایی بر قلبم وارد کردهام، حالا دیگر درونم پر از اندوه و غم است.