شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر بیان میکند که از دور بوی محبوبش را احساس میکند و این بوی دلانگیز او را خوشحال میکند. او از دیگران میخواهد که به خاطر هنر کمارزش او خرده نگیرند، زیرا حتی با وجود عیوبش، در شهرش به عنوان هنرمند شناخته شده است.
چون نافه از آن سرم فرو رفته بجیبتا بوی ترا بشنوم از عالم غیب
هوش مصنوعی: زمانی که بوی تو از دور به مشامم میرسد، به گونهای احساس میکنم که این عطر به سرم رسوخ کرده و در وجودم نفوذ کرده است. این حس عمیق و خاص باعث میشود که انگار از دنیایی دیگر به سمت من میآید.
عیبم مکن از بیهنری کاهوی چیناز عین هنر شهره شهر است بعیب
هوش مصنوعی: عیب من را به خاطر نداشتن هنر نگیرید، چرا که گواهی بر نیکو بودن من در این است که حتی کمخطاها هم در نظر دیگران برجسته میشوند.