شمارهٔ ۲۵
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به تش比هی از غنچه استفاده می‌کند که به طور فرو خورده به جیب خود رفته و امید دارد که از عالم غیب دری باز شود. او جوانی را با ویژگی‌های مثبتش توصیف می‌کند، در حالی که خود را به عنوان فردی پیر و گرفتار در مشکلات و عیوب متعدد نشان می‌دهد.
مانیم چو غنچه سر فرو برده به جیبباشد که دری گشاید از عالم غیب
هوش مصنوعی: ما مانند غنچهای هستیم که سر به زیر دارد، امیدواریم روزی درهای نوینی از عالم ناشناخته به روی ما باز شود.
آن تازه جوان و صد هزاران خوبیما پیر و گرفتار به هفتاد و دو عیب
هوش مصنوعی: یعنی آن جوان تازهبهدورانرسیده با ویژگی‌های مثبت بسیار، در مقابل ما که به سن و سال رسیدهایم و با انبوهی از نقصها و عیبها دست و پنجه نرم میکنیم، قرار دارد.