تناجی
اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۶

ما مست ره و هوای دل طبع فریبرخش هوس از فراز تازان بدنشیب
آنگه که عنان گسسته شد توسن نفسچون؟ باز کشد عنان او صبر و شکیب