تناجی
اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۹

دل مست بتان ز صورت چون مه اوستدریاب سخن که نکته یی در ته اوست
بر روزن هر که نور آن خورشیدستچون ذره دل اهل نظر همره اوست