تناجی
اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۲

ای مه که رخت آینه هر نظریستمغرور مشود اگر ز خویشت خبریست
فانوس صفت بحسن خود گرم مشوچون پرتو حسن تو ز نور دگریست