شمارهٔ ۵۷
هوش مصنوعی: این بیت شعر به درد و اندوه ناشی از جدایی اشاره دارد. شاعر به وضوح بیان می‌کند که تنها شمع صبحگاهی می‌تواند از شب تاریک و سوخته خبر دهد و هر کسی که در آتش جدایی معشوق زندگی کرده، می‌داند که چه عذابی مانند آتش دوزخ دارد. در واقع، این شعر به تجربه عمیق غم و رنج ناشی از فراق عشق می‌پردازد.
واقف ز شب سیاه این سوخته کیستجز شمع سحر که دوش تا روز گریست
هوش مصنوعی: کسی جز شمع سحر نمیداند که در این شب تاریک، چه بر سر این سوخته آمده است، چرا که او بود که دیشب تا سپیدهدم گریه کرد.
هر کس که شبی در آتش هجر تو زیستدانست که سوز آتش دوزخ چیست
هوش مصنوعی: هر کسی که شبی را بدون تو سپری کند، میفهمد که درد جدایی چقدر سوزناک است.