شمارهٔ ۶۴
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از حالتی ناامیدی و بی‌کسی سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که همه شیران (افراد قوی و شجاع) رفته‌اند و جایی برای قدرت و شجاعت باقی نمانده است. همچنین، او بر این نکته تاکید می‌کند که دیروز از نعمت‌های زندگی (شراب) بهره‌مند بوده، اما امروز خود را خالی و تهی حس می‌کند.
بی بختم و دست و دل ز اندیشه تهیستشیران همه رفتند و سر بیشه تهیست
هوش مصنوعی: من بدبختم و ذهن و ارادهام خالی از فکر و اندیشه است. همه شیران رفته‌اند و این جنگل خالی از زندگی است.
دوش اینهمه جام می فلک داد بغیرامروز که دور من بود شیشه تهیست
هوش مصنوعی: دیروز فلک این همه جام می به من داد، اما فقط امروز که دور و برم خالی است، حس میکنم که این شیشه تهی است.