تناجی
اهلی شیرازی

شمارهٔ ۷۹

ای آنکه در تو قبله اهل وفاستهر کس که امیدی بودش از تو رواست
کار همه کس چون شود از لطف تو راستدر کار منت اینهمه اهمال چراست