شمارهٔ ۷۸
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساس عمیق غم و اندوه خود سخن میگوید. او خود را در حالتی غمزده توصیف کرده که درد و رنج بر دوش او سنگینی میکند و به شدت تحت تأثیر دوری معشوقش قرار گرفته است. وجودش به ستون خانه غم تبدیل شده و بار غمهای جهان بر دوش اوست.
آن غمزده ام که زهر غم نوش منستمحنت کش عالم دل مدهوش منست
هوش مصنوعی: من دلی غمگین دارم که غمهایم همچون زهر بر جانم اثر گذاشتهاند و همهگیر شدن این دردها باعث شده که دیگران نیز از حال من متأثر شوند.
دور از تو ستون خانه غم شده امبار غم عالم همه بر دوش منست
هوش مصنوعی: دور از تو احساس تنهایی و اندوه کردهام، بهگونهای که تمام غمهای دنیا بر دوش من سنگینی میکند.