شمارهٔ ۸۸
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به درخت سرو اشاره می‌کند و می‌گوید که تو هیچ‌گاه غم و دردی نداشتی. او از سرو می‌پرسد که آیا دور بودن از او خسته‌کننده نیست. سپس شاعر از عذرخواهی از سرو صحبت کرده و می‌گوید که جانش را نیز برای قدوم او فدا می‌کند. این ابیات نشان‌دهنده عشق و ارادت عمیق شاعر به سیمای زیبا و باوقار سرو است.
ای سرو که هرگز نبود درد و غمتپرسیدن خسته نیست دور از کرمت
هوش مصنوعی: ای سرو، تو که هرگز از درد و غم سخن نمیگویی، خستهام از دوریات و از کرامت تو بیخبرم.
عذر قدمت چه خواهم ای سرو بلندجان در قدمت دهم بعذر قدمت
هوش مصنوعی: ای سرو بلند، به چه دلیلی باید از تو عذرخواهی کنم؟ جانم را در راه تو فدا میکنم، چرا که در برابر وجود تو نیازی به عذرخواهی نیست.