شمارهٔ ۸۷
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به ارتباط میان خورشید و سرنوشت انسان‌ها اشاره می‌کند. او می‌گوید که خورشید برای نیکبختان نور و روشنایی بخش است، اما بخش او به خاطر تقدیرش مانند سایه‌ای تیره و شوم است. همچنین به مقام و شأن خورشید و افتخارات آن اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که حتی اگر ذره‌ای به آسمان برود، باز هم در خاک و محلی حقیر باقی خواهد ماند. این شعر به تضاد میان عظمت خورشید و سرنوشت ناگوار برخی انسان‌ها می‌پردازد.
خورشید مرا بنیکبختان نگه استبخش من از او چو سایه بخت سیه است
هوش مصنوعی: خورشید به نیکبختان نگاهی دارد، اما من از او تنها سایه‌ای از بخت بد را گرفتهام.
خورشید و شان سزای اوج شرفندگر ذره بآسمان رود خاک ره است
هوش مصنوعی: خورشید و شأن کسانی که در اوج بزرگی و شرافت هستند، قابل مقایسه است. اگر یک ذره از زمین به آسمان برود، باز هم به اندازه خاکی در راه است.