شمارهٔ ۱۰۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیوفایی و ناامیدی از دنیا اشاره دارد. شاعر میگوید که در این جهان هیچکس به آنچه که میخواهد نمیرسد و چشمی که به ظلم و بدیهای این عالم نگاه کند، همچون چشمهای از غم و اندوه به خود میگرید. در کل، سخن از ناامیدی و سختیهای زندگی است.
این عالم بی وفا ندانیم که چیستکز وی دل کس چنانکه میخواست نزیست
هوش مصنوعی: این جهان بیوفا را نمیدانیم که چه غمانگیز است، چون هیچکس نتوانسته به آنطور که دلش میخواهد در آن زندگی کند.
چشمی که به بدمهری عالم نگریستچون چشمه بهایهای بر خود بگریست
هوش مصنوعی: چشمی که به زشتیهای دنیا نگاه کند، مانند چشمهای است که بر خود اشک میریزد.