شمارهٔ ۱۱۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از گذر عمر و بی‌فایده بودن آن سخن میگوید. او احساس میکند که عمرش به نوعی هدر رفته و هر روزی که میگذرد، بدتر از روزهای گذشته است. این نشاندهندهٔ ناامیدی او از زندگی و عدم استفادهٔ درست از زمان است.
زینگونه که عمر من درویش گذشتضایع همه عمر من کم و بیش گذشت
هوش مصنوعی: من به این شکل زندگی کردم و عمرم به هدر رفت، به طور کلی تمام دوران زندگی‌ام به نوعی ضایع شد.
این نیز که مانده گر منم صاحب عمرضایعتر از آن رود که از پیش گذشت
هوش مصنوعی: این جمله بیانگر آن است که اگر هم من عمر طولانی‌تری داشته باشم، باز هم وضعیت و زندگی‌ام به اندازه‌ای بی‌فایده و ضایع است که نمی‌تواند از گذشته بهتر باشد. در واقع، حتی با گذشت زمان، شرایط و تجربیات من شاید هیچ تغییری نکند و به نوعی بیانگر حس نارضایتی از زندگی و زمان سپری شده است.