تناجی
اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۲۳

پامال شود بفتنه هر مال که هستگردد شب غم روز و هر اقبال که هست
چون عاقبت اینست چه تشویش کنیمروزی بشب آریم بهر حال که هست