تناجی
اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۴۲

با ظلمت مرگ برق جان را چه ثباتبس غره مشو چو کزو از آب حیات
کاین کوزه عمر بشکند آخر کاروین آب حیات گم شود در ظلمات