تناجی
اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۴۴

برخاست میان بسته دلم چابک و چستمیخواست که کار خود کند جمله درست
چون کرد به بیوفایی عمر نگاهکنجی بنشست و از جهان دست بشست