شمارهٔ ۱۵۰
هوش مصنوعی: در این غزل، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که اگر چه انسان ممکن است در زندگی به خوبی‌ها و نیکی‌ها دست نیابد، اما از رحمت و لطف الهی محروم نمیشود. اگر کسی در مسیر بندگی خدا قرار گیرد، مشکل او حل شده و در غیر این صورت، هیچ جایی بهتر از رحمت الهی برای او وجود ندارد. به نوعی، این شعر بر اهمیت بندگی و ارتباط با خداوند تأکید دارد.
خوشباش که بنده گر نکویانه نکوستمحروم نمیشود کس از رحمت دوست
هوش مصنوعی: شاد باش و خوشحال زندگی کن، زیرا کسی که در مسیر خوب و نیکو قرار دارد، هرگز از رحمت و لطف دوست محروم نخواهد شد.
گر خوانده شوی چاره همان بندگیستور رانده شوی کجا روی کان به ازوست
هوش مصنوعی: اگر تو را بخوانند، بهترین راه بندگی و خدمت است، و اگر از تو روی برگردانند، دیگر کجا میتوانی بروی که بهتر از اینجا باشد؟