شمارهٔ ۲۰۶
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و درد عشق اشاره دارد. شاعر به گل روی محبوبش اشاره می‌کند که او را مبهوت و رنجور کرده است. دل شاعر در حالتی پر از درد و احساسات است، اما وعده‌ها و محبت‌های محبوب هنوز به او نرسیده است. او همچنین از کم‌حوصله بودن خود و طبیعت جوانمردانه‌اش سخن می‌گوید که به رغم مشکلات، همچنان به عشقش وفادار باقی مانده است.
ای کز گل روی تو رخم زرد بوددل از دهنت چو غنچه پر درد بود
هوش مصنوعی: ای کسی که روی گلگونت سبب شده که چهرهام زرد شود و دل من از زبان تو مانند غنچهای پر از درد و غم است.
بوسی دهنت نداد و صد وعده دهدکم حوصله را زبان جوانمرد بود
هوش مصنوعی: او با دهان خود بوسهای نداده و فقط وعدههای زیادی میدهد، اما کسی که حوصله کمی دارد، زبانش از جوانمردی خالی است.