شمارهٔ ۲۰۹
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به مساله عشق و دل‌باختگی می‌پردازد. او می‌گوید که اگر کسی به دنبال زیبایی‌های ظاهری بوده و فقط به آن‌ها دل خوش کرده، نتیجه‌اش تنها دودی از آتش عشق خواهد بود و چیزی جز ناراحتی به دست نمی‌آورد. همچنین، از درختی سخن می‌گوید که با همه زیبایی‌اش، میوه‌ای نداشت و در نهایت، به قلبی که داغدار شده، اشاره می‌کند که از عشق حقیقی بی‌بهره مانده است.
اهلی که ز سودای بتان سود ندیداز آتش سودا بجز از دود ندید
هوش مصنوعی: آن کسی که به عشق معشوقان دل بسته و از آن عشق بهرهای نبرده، همانند شعلهای از آتش است که تنها دود آن را احساس کرده و هیچ چیز دیگری از آن نصیبش نشده است.
هر سرو که پرورد بخون دل خوناز نخل قدش میوه مقصود ندید
هوش مصنوعی: هر درختی که با خون دل رشد و نمو کرده، از قد بلند خود میوهی مطلوبی نخواهد داشت.