شمارهٔ ۲۱۲
هوش مصنوعی: این ابیات نشان‌دهنده‌ی درد و رنج عمیق انسان‌ها در مواجهه با مصائب و سختی‌هاست. در این شعر بیان می‌شود که تا زمانی که درد و رنج عمیق‌تر نشده و به استخوان نرسیده، هیچ‌کس صدای سوختن جگر داغدیده‌ها را نمی‌شنود. همچنین، فریاد و زخم‌ها از ناله و صدای تیغی که به محرومیت اشاره دارد، ناشی می‌شود. به طور کلی، این اشعار بر بی‌توجهی دیگران به درد و رنج انسان‌ها تأکید دارد.
تا تیغ بر استخوان ز جورت نرسیدآه از جگر سوختگان کس نشنید
هوش مصنوعی: تا زمانی که درد و رنج به اوج خودش نرسد، کسی صدای ناله و زاری کسانی که سوختهاند را نمی‌شنود.
فریاد از استخوان هم از زخم نخاستتیغ تو بنالید چو محروم تو دید
هوش مصنوعی: فریاد از درد استخوان به وجود آمد، چرا که تیغ تو به خاطر دیدن محرومیت و ناامیدی، ناله کرد.