شمارهٔ ۲۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به درد و رنجی اشاره می‌کند که هیچ دارویی برای آن مؤثر نیست و تنها دل شکسته و مبتلای او را می‌تواند درک کند. او بیان می‌کند که ما گروهی از غم‌ها هستیم و غم‌های ما همیشه ما را دربرمی‌گیرد و هرگز غم‌هایی که به ما برسد، از ما دور نخواهد شد.
دردی که دوای او قضا را نرسدجز این دل ریش مبتلا را نرسد
هوش مصنوعی: دردی وجود دارد که هیچ درمانی برایش وجود ندارد و تنها دل شکستهای که درگیر این مشکل است، می‌تواند آن را احساس کند.
ما بخش غمیم و غم همه قسمت ماستهرگز نرسد غمی که ما را نرسد
هوش مصنوعی: ما بخشی از اندوه هستیم و تمام غم‌ها به ما تعلق دارد، هیچ غمی به ما نمیرسد که ما به آن نرسیم.