شمارهٔ ۲۲۱
هوش مصنوعی: غرض از این اشعار این است که اگر عشق در دل انسان بسازد و برپا کند، تمامی غم‌ها و دردهای زندگی را فراموش خواهد کرد. همچنین اشاره می‌شود که اگر انسان جان خود را به معشوق ندهد، زندگی‌اش بی‌معنا و بی‌ارزش خواهد بود و عمرش به هدر می‌رود. در واقع، عشق، زندگی را معنا می‌بخشد و بدون آن، زندگی چون بادی زودگذر است.
گر عشق بنای جان ز بنیاد برداین بس که غم دو عالم از یاد برد
هوش مصنوعی: اگر عشق روح را از اساس ویران کند، همین کافی است که غمهای هر دو جهان را از یاد ببرد.
جانی که بجانان ندهی خاک ره استعمری که به عشق نگذرد باد برد
هوش مصنوعی: اگر جان خود را به عشق و محبوب ندهی، در واقع همچون خاکی بی‌ارزش شدهای. زندگی که در عشق سپری نشود، مانند بادی است که میگذرد و محو می‌شود.