شمارهٔ ۲۴۰
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از معشوق خود می‌پرسد که تا چه زمانی به عهد شکنی و بی‌وفایی ادامه خواهد داد. او از معشوق می‌خواهد که از سر سختی و تلخی کلامش دست بردارد و تاکید می‌کند که باید از اصول محبت و وفا پیروی کنند، زیرا هرکدام به دیگری وابسته‌اند و در این رابطه هستند.
تا چند چنین عهد شکن خواهی بودتا کی ز جفا تلخ سخن خواهی بود
هوش مصنوعی: تا چه زمانی میخواهی به عهد و پیمانهایت وفا نکنید و تا چه زمانی میخواهی با سخنان تلخ و ناراحتکننده دیگران را آزار دهی؟
بیگانه مشو که از ره و رسم وفامن زان توام تو زان من خواهی بود
هوش مصنوعی: از بیگانگی دور شو، چون در راه و رسم وفا، من از تو هستم و تو هم از من خواهی بود.