شمارهٔ ۲۴۵
هوش مصنوعی: این ابیات به بیان این مطلب می‌پردازند که اگر دل ما از تماشای زیبایی‌ها پاره و شکسته باشد، نباید نگران طعنه‌های بی‌معنی دیگران باشیم. همچنین، جسم ما تنها یک امانت برای روح است و اگر این جسم دچار آسیب یا نواقص شود، روح ما از این آسیب‌ها متضرر نخواهد شد. به طور کلی، شاعر بر اهمیت روح و زیبایی‌های درونی تاکید می‌کند و به بی‌خبری از قضاوت‌های بی‌اساس دیگران اشاره دارد.
گر سینه ما چاک ز نظاره بودما را چه غم از طعنه بیکاره بود
هوش مصنوعی: اگر دل ما به خاطر دیدن محبوب شکافته شده باشد، ما از سرزنشهای بیمحتوا چه غمی داریم؟
تن خانه عاریت بود در بر جانجان را چه زیان ز جامه گر پاره بود
هوش مصنوعی: خانهی تن، فقط به طور امانت در اختیار ماست؛ پس چه ضرری دارد اگر جامهاش (یعنی بدن) پاره باشد، در حالی که جان اصلی و واقعی ما از آن جداست.