تناجی
اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۸۰

با آنکه زبان کلید هر کار بودگوش از خمشی رسته ز آزار بود
باغیست تن و گوش گل بی خارستکم گو که زبان گل پر از خار بود