شمارهٔ ۳۰۵
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی بیخردی و خودخواهی می‌پردازد. شاعر می‌گوید که هر شخص بیخردی که به خود مغرور است، مانند گلی در نظر می‌رسد اما در واقعیت، مانند خاری است که دردسرساز محسوب می‌شود. در ادامه، به فاخته‌ای اشاره می‌کند که بر سر درختی می‌نشیند و با تمام کبر و نازش، سعی دارد خودش را برجسته کند. این نکته نشان‌دهنده‌ی تناقض بین ظاهر و باطن افراد مغرور است.
هر بیخردی که نخوتش کار بودگر شاخ گلست در نظر خار بود
هوش مصنوعی: هر کسی که نادانیاش را با فخر و غرور نشان میدهد، حتی اگر در ظاهر مانند گل زیبا به نظر برسد، در حقیقت مانند خار است.
زان بر سر سرو ناز زد فاخته پایکو را همه کبر و ناز بر بار بود
هوش مصنوعی: از بالای سرو ناز، فاخته‌ای آواز میخواند که همهجا پر از تب و تاب و زیبایی است.