تناجی
اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۱۳

گر رخش هوای دل اسیرت نبودافتی بچهی که در ضمیرت نبود
مرکب به نشیب آرزو تیز مرانبرتاب عنان که بار گیرت نبود