شمارهٔ ۳۱۲
هوش مصنوعی: این شعر به فردی اشاره دارد که از عمر خود بیفکری استفاده میکند و به خود و اطرافیانش ضرر میزند. شاعر او را به توبه دعوت میکند و میگوید اگر از خدا یا مردم شرمنده نیستی، لااقل از خودت شرم کن و به فکر اصلاح خود باش.
ای پیر شکسته توبه سست نهادتا کی بهوای دل دهی عمر بباد
هوش مصنوعی: ای بزرگ و پیر، تا کی میخواهی با توبهای که ضعیف است، دل را به خوشیهای زودگذر بسپاری و عمرت را به هدر بدهی؟
گیرم ز خدا و خلق شرمت نبودشرمنده خود نمیشوی شرمت باد
هوش مصنوعی: اگر از خدا و مردم شرمنده نیستی، لااقل از خودت خجالت بکش.