شمارهٔ ۳۲۸
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف جهانی می‌پردازد که از همه‌چیز خالی به نظر می‌رسد و امید به زیبایی و شکوفایی در آن وجود ندارد. شاعر همچنین به نظر صاحب‌نظران اشاره می‌کند که اعتباری برای این دنیا قائل نیستند و کسی که درک نکند، همچون نابینایی است که نمی‌تواند زیبایی‌ها را ببیند.
گلزار جهان که غیر خارش نبودامید گلی ز نوبهارش نبود
هوش مصنوعی: در این دنیا، جایی برای زیبایی و خوشی وجود ندارد و هیچ امیدی به شکوفههایی نو نیست.
صاحب نظر اعتبار کاهیش نکردکورست که چشم اعتبارش نبود
هوش مصنوعی: نقد و نظر افراد متخصص هیچ ارزشی از دست نداده است، زیرا کسی که نمی‌تواند آن را ببیند، دیدگاه و درک درستی از آن ندارد.