شمارهٔ ۳۳۰
هوش مصنوعی: غزل به بررسی طبیعت فانی انسان و بی‌ثباتی زندگی می‌پردازد. شاعر می‌پرسد که چرا این بدن که به عنوان خانه‌ی جان ساخته شده، در نهایت ویران می‌شود. همچنین به خاک اشاره می‌کند که از گل ساخته شده اما سرانجام به خاک تبدیل می‌شود و به همین ترتیب اشاره به جمعیت انسان‌ها دارد که به رغم ساختن زندگی، در نهایت به آشفتگی می‌انجامد. این بیان ترس از عدم پایداری و انحلال در زندگی را به تصویر می‌کشد.
گردون تن ما چه خانه جان میکرداز بهر چه ساخت چونکه ویران میکرد
هوش مصنوعی: آسمان چه نیازی داشت که بدن ما را به عنوان خانهای برای روح قرار دهد، وقتی که در نهایت آن را ویران می‌کند؟
اینخاک چه گل کرد؟ که هم خاک شودوین جمع چه ساخت چون پریشان میکرد
هوش مصنوعی: این زمین چه زیبایی به خود گرفت؟ آیا همهچیز به خاک برمیگردد و جمعیت چه ساخت؟ چرا که در هنگام پراکندگی، همه چیز در هم میریزد.