تناجی
اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۵۰

گر خرقه عارفان بصد چاک بودباکی نبود ز چرکنی پاک بود
گر جامه چو گل پاره بود عیبی نیستشرطست دلی که همچو گل پاک بود