تناجی
اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۶۲

مرد آن نبود که چشمش آلوده بودیا در پی قول و فعل بیهوده بود
آن مرد بود که مال و عرض همه کساز دست و زبان و چشمش آسوده بود