شمارهٔ ۴۲۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به تأمل در زندگی و گذر زمان می‌پردازد. او از اندوه گذشته‌اش در خانه خود یاد می‌کند و در حالی که به دل خودش فکر می‌کند، متوجه می‌شود که از زندگی هیچ چیزی به دست نیاورده و این موضوع او را شرمنده می‌کند. زندگی‌اش را بیحاصل می‌نگرد و از این بابت احساس ناراحتی می‌کند.
دوش از غم عمر رفته در منزل خویشدر فکر فرو شدم دمی با دل خویش
هوش مصنوعی: دیشب به دلیل اندوه از عمر سپریشده، در خانهام نشسته بودم و مدتی به افکار و احساسات خودم مشغول شدم.
از حاصل عمر در کفم هیچ نبودشرمنده شدم ز عمر بیحاصل خویش
هوش مصنوعی: از تمام سالهای زندگیام هیچ چیزی به دست نیاوردم و از اینکه عمری را بیفایده گذراندهام، احساس شرمندگی میکنم.