شمارهٔ ۴۳۳
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف زیبایی معشوق می‌پردازد. او چهره‌ی معشوق را به ماه و قامت او را به سرو تشبیه می‌کند. چشم‌های نرگس‌گونه و پرعطر آن معشوق نیز به آهو می‌مانند. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که این زیبایی، تمام وجودش را تحت تاثیر قرار داده و حتی جان‌های زیادی را به فدای او می‌دهد.
آن قد چو سرو بین و روی چو مهشوان نرگس پر عشوه آهو نگهش
هوش مصنوعی: او قدش مانند سرو بلند و زیباست، چهرهاش مثل ماه میدرخشد و نرگسش با عشوه و ناز به سمت آهو نگاه می‌کند.
سر تا بقدم تمام جانست چه جانجانی که هزار جان بود خاک رهش
هوش مصنوعی: تمام وجود من از سر تا پا به عشق اوست. او آن چنان باارزش است که حتی اگر هزار جان هم داشتم، باز هم به خاطر او حاضر به فدای خاک راهش هستم.