شمارهٔ ۴۵۲
هوش مصنوعی: این ابیات به زیبایی و دلنشینی لحظه‌های شادی و عشق اشاره دارد. شاعر به معشوقش می‌گوید که در آغوشش بیافتد و با هم باده بنوشند. همچنین، او از غیبت دیگران نگران نیست و اشاره می‌کند که چشمانشان مانند نرگس و گوش‌هایشان به اندازه‌ای حساس و باطراوت‌اند که از زیبایی لحظه‌ها بهره‌مند شوند.
ایسرو سهی درآ در آغوش چو گلبا ما بحضرو باده مینوش چو گل
هوش مصنوعی: ای دوست زیبا، بیا و در آغوش ما همچون گلی تازه بگذار که با هم در مجلس بادهنوشی شرکت کنیم، مانند گلی که در لذت زندگی غوطهور است.
اندیشه مکن ز غیبت غیر که مادو چشم چو نرگسیم و صد گوش چو گل
هوش مصنوعی: نگران غیبت دیگران نباش، چرا که ما دو چشم داریم که مانند نرگس زیباست و صد گوش که مثل گل حساس است.