شمارهٔ ۴۵۷
هوش مصنوعی: این شعر ابراز ندامت و دعا به خداوند است. شاعر از خدا میخواهد که او را از دنیا دور نکند و بیآنکه وعدهای به او دهد، او را به آخرت منتقل نکند. او تأکید میکند که در طول عمر خود تحت نعمتهای خدا بوده و از خدا میخواهد که او را بدون رحمتش ترک نکند.
یا رب گنه آلوده ز دنیا مبرمبی وعده وصل خود بعقبا مبرم
هوش مصنوعی: ای پروردگار، مرا که گنهکارم از این دنیا نبر و بدون وعده وصل خودم در آخرت نیز مرا رها نکن.
پرورده نعمت تو بودم همه عمربی توشه رحمتت از اینجا مبرم
هوش مصنوعی: من در تمام عمرم زیر سایه نعمتهای تو بودم و بدون رحمت تو هیچ جا نمیروم.