شمارهٔ ۴۶۵
هوش مصنوعی: این شعر به مفهوم تحمل درد و رنج در زندگی اشاره دارد. شاعر از تکرار زمان‌ها و روزها شکایت می‌کند و می‌پرسد تا کی باید به همین منوال ادامه دهیم. او از خوردن خون دل و رنجی که می‌برد، ناله می‌کند و سوال می‌کند که حتی اگر آب حیات هم باشد، تا چه زمانی باید به این وضعیت ادامه داد. به طور کلی، شعر به نوعی ناامیدی و خستگی از تکرار زندگی می‌پردازد.
تا چند بعالم مکرر نگریمسال و مه و روز و هفته و شب نگریم
هوش مصنوعی: چقدر باید به تکرار زندگی و گذر زمان نگاه کنم، در حالی که فقط سالها، ماهها، روزها، هفتهها و شبها را میبینم؟
تا چند خوریم خون دل کین خور شستگر آب حیات هم بود چند خوریم
هوش مصنوعی: چقدر باید از درد دل و رنجهایمان بکشیم؟ حتی اگر به ما آب حیات هم بدهند، باز هم تحمل این همه سختی چه فایدهای دارد؟