شمارهٔ ۴۷۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از دلتنگی و تنهایی خود سخن می‌گوید. او فریاد می‌زند اما انگار کسی را ندارد که او را بشنود و دردی که دارد را درک کند. او احساس می‌کند که از شدت غم و تنگدلی، نمی‌تواند چیزی بگوید و نفسش به تنگی می‌افتد. این احساس تنهایی و ناامیدی به خوبی در این اشعار نمایش داده شده است.
فریاد که مردم و نگویی چه کسمفریاد که جز تو نیست فریاد رسم
هوش مصنوعی: فریاد بزن که من در حال درد و رنج هستم و هیچ کس جز تو نیست که به فریاد من برسد. فریاد زدن، جزئی از این رسم زندگی است.
دلتنگم از آن نمیزنم پیش تو دمکز تنگدلی برون نیاید نفسم
هوش مصنوعی: من از تنگی دل دلتنگم و هرگز پیش تو چیزی نمیگویم، زیرا نمیتوانم از این حالتی که دارم بیرون بیایم و نفس بکشم.