شمارهٔ ۴۷۲
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از دوری خود از مردم و دنیای مادی سخن می‌گوید. او به رغم این که خود را از جمعیت جدا کرده و به زهد و توبه روی آورده، همچنان دل در عشق و محبت به بتان دارد. به عبارتی، از یک سو از دنیا و انسان‌ها فاصله گرفته و از سوی دیگر، به عشق و زیبایی دل بسته است.
هر چند مجرد از خلایق شده ایمبیگانه ز صحبت خلایق شده ایم
هوش مصنوعی: هر چند که از مردم جدا شدهایم و با آنها ارتباطی نداریم، اما احساس بیگانگی میکنیم و از گفتوگو با آنها دور شدهایم.
با اینهمه زهد و توبه بر روی بتانتا چشم فکنده ایم عاشق شده ایم
هوش مصنوعی: با وجود تمام زهد و توبهای که داریم، وقتی به بتها نگاه میکنیم، عاشق آنها شدهایم.