تناجی
اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۴۳

اهلی که بود خاک ره درد کشانکوته نظرش نه قدر دانست نه شان
ظاهر نشود ذره وش از پستی بختجز در نظر بلند خورشید و شان