شمارهٔ ۵۴۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان می‌کند که هرگز نباید حسن و نیکی او به این‌گونه خوار و بی‌ارزش شود. او خود را به بلبل تشبیه می‌کند که از گلش به این اندازه زار و نزار شده است. همچنین، موهای بدنش را به زنجیری می‌داند که او را به بازی گرفته و به شدت گرفتار کرده است. در نهایت، این اوضاع را به حالتی توصیف می‌کند که کسی به این گونه در دام افتاده باشد.
هرگز نشود حسن چنین خوار که منبلبل نشود ز گل چنین زار که من
هوش مصنوعی: هرگز نباید زیبایی اینچنین حقیر شود که من مانند بلبل، از گل اینچنین پژمرده و غمگین باشم.
هر موی تنم بسته زنار و بتی استکافر نشود چنین گرفتار که من
هوش مصنوعی: هر موی بدن من به نوعی به یک زنار (حلقهای که در برابر کافرها به نشانه ایمان میبستند) مرتبط است و من درگیر این وضعیت هستم. هیچ کس نمیتواند دچار چنان وضعیتی شود که من هستم.