تناجی
اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۵۲

هرکس که هوای نفس شد پیشه اوصد خار بلا روید از اندیشه او
مگذار که این خار بلا پهن شودبرکن ز زمین دل رگ و ریشه او