شمارهٔ ۵۶۸
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به تضاد عشق و حالات روحی انسان‌ها اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که عشق از زبردستی به درویشی و از وجود به نیستی می‌رسد. همچنین، وی توضیح می‌دهد که ما انسان‌ها در زندگی تجربه‌های متفاوتی از غم و شادی داریم و این احساسات ما را مست و شاداب می‌کنند.
در عشق زبونی از زبردستی بهدرویشی و نیستی ز صد هستی به
هوش مصنوعی: در عشق، وقتی به مهارت و تجربهای میرسیم که به سادگی میتوانیم از مقامها و داشتههایمان بگذریم، در واقع به مرحلهای از فقر و فنا میرسیم که فراتر از تمام موجودیتها و نعمتهاست.
ما أهل غمیم و خنده و گریه مااز خنده عیش و گریه مستی به
هوش مصنوعی: ما اهل شادی و غم هستیم، اما در عیش و خوشیهای زندگی، گاهی به حد مستی میرسیم و گاهی نیز به گریه و اندوه میافتیم.