تناجی
اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۷۴

اهلی ز جهان چو قسمت خویش خوریگر کوشی وگرنه کی کم و بیش خوری
بگریز ز خلق زانکه زنبور و شندگر نوش طلب کنی همه نیش خوری