شمارهٔ ۵۷۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به گفتگو درباره سیمرغ و زیبایی‌های نهان او می‌پردازد. او از شنیدن حکایت‌های سیمرغ سخن می‌گوید و می‌پرسد که چگونه به این مقام از شناخت رسیده است. همچنین اشاره به این دارد که در ستایش سیمرغ، شاید حتی خود سیمرغ را هم ندیده باشد و در واقع فقط از شنیده‌ها سخن می‌گوید.
اهلی بسخن کجا رسیدی باریزان حسن نهانی چه شنیدی باری
هوش مصنوعی: اهل کلام، تو کجا به این موضوع رسیدی؟ از آن زیبایی پنهان چه چیز را شنیدی؟
سیمرغ ستایی تو و سیمرغ که دید؟ور دید کسی تو خود ندیدی باری
هوش مصنوعی: مدح و ستایش سیمرغ را میکنی، اما آیا کسی آن را دیده است؟ حتی اگر کسی سیمرغ را دیده باشد، تو خود آن را هرگز ندیدهای.