شمارهٔ ۶۲۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به محبوب خود اشاره می‌کند که اگر وعده‌ای به او داده باشد و در عین حال دلش برای او بسوزد، باز هم در دلش آتش عشق را احساس می‌کند. او محبوب را به شمعی تشبیه می‌کند که درخشش و جذابیتش برای دیگران زیاد است و در نهایت می‌گوید که محبوبش با زبانی شیرین و جذاب، او را می‌سوزاند.
گر وعده همیدهی و جان میسوزیگاهم بکرشمه نهان میسوزی
هوش مصنوعی: اگر وعده‌ای به من میدهی و جانم را میسوزانی، گاهی هم از شوق و سرخوشی در دل خود میسوزانی.
شمعی تو و صد زبان چرب است تراالقصه مرا بصد زبان میسوزی
هوش مصنوعی: تو همچون شمعی هستی و سخنان شیرینی که به زبان میآوردی مرا می‌سوزاند.