بخش ۶۰ - میرعطا
هوش مصنوعی: این ابیات به زیبایی و ارزش وجودی گوهرها اشاره دارند. شاعر از شخصی می‌خواهد که گوهرهای نهفته را که در دهن اوست، از دل پنهان خارج کند و به نمایش بگذارد. او تأکید می‌کند که ارزش این گوهرها (که می‌تواند معانی یا دانایی باشد) باید مورد توجه و استفاده قرار گیرد و نباید آنها را پنهان کرد.
ای کرده نهان در لب در بار گهرتا چند بپوشی ز خریدار گهر
هوش مصنوعی: ای کسی که در دل خود گوهری ارزشمند نهفتهای، تا کی میخواهی آن را از خریداران پنهان کنی؟
درج گهرست آن دهن و گاه سخندرجت بگشا و در میان آر گهر
هوش مصنوعی: این بیت به زیبایی دهن را تشبیه کرده به یک گنجینه، و به کسی که سخن میگوید توصیه می‌کند که از آن گنجینه ارزشمند استفاده کند و در میان جملاتش نکات مهم و ارزشمندی را بیان کند. به عبارتی دیگر، هر سخن باید معنادار و پر از نکات گرانبها باشد.